Gminny Konkurs Szopek Bożonarodzeniowych w Pakosławiu
Już po raz dwudziesty piąty mieszkańcy gminy Pakosław oraz osoby z nią związane mogą wykazać się talentem plastycznym, tworząc przestrzenne szopki bożonarodzeniowe. Organizatorami wydarzenia są Szkoła Podstawowa im. Marii Skłodowskiej-Curie w Pakosławiu oraz Ośrodek Kultury i Rekreacji w Pakosławiu. Celem rywalizacji jest zachowanie tradycji budowania szopek, pobudzenie inwencji twórczej oraz rozwijanie wrażliwości estetycznej dzieci, młodzieży i dorosłych.
Zasady uczestnictwa i kategorie wiekowe
W rywalizacji mogą wziąć udział zarówno uczniowie, jak i całe rodziny oraz osoby dorosłe. Prace będą oceniane w czterech kategoriach wiekowych:
- Uczniowie klas I-IV
- Uczniowie klas V-VIII
- Młodzież szkół średnich
- Prace rodzinne i osoby dorosłe
Zadaniem uczestników jest przygotowanie przestrzennej pracy plastycznej – statycznej lub ruchomej. Organizatorzy zalecają korzystanie z materiałów naturalnych, takich jak sznurki jutowe, len czy rośliny, oraz uwzględnienie charakterystycznych elementów regionu.
Terminy i najważniejsze informacje
Gotowe prace należy dostarczyć do 14 grudnia 2026 roku do Szkoły Podstawowej w Pakosławiu (budynek A). Konstrukcja szopki musi być stabilna, a elementy trwale przymocowane. Do każdej pracy należy dołączyć metryczkę zawierającą imię i nazwisko autora, kategorię wiekową oraz miejscowość.
Szczegółowy regulamin oraz karty zgłoszeniowe znajdują się na oficjalnych stronach internetowych OKiR-u oraz Szkoły Podstawowej w Pakosławiu. Informacji na temat konkursu udzielają również osoby odpowiedzialne: Gabriela Antkowiak, Monika Terlecka oraz Maria Cieślak.
Jaka jest geneza budowy szopek bożonarodzeniowych?
Tradycja ta sięga roku 1223, kiedy to św. Franciszek z Asyżu zorganizował pierwszą w historii żywą szopkę we włoskiej miejscowości Greccio. Św. Franciszek chciał w jasny i obrazowy sposób przybliżyć niepiśmiennym i prostym ludziom tajemnicę narodzin Jezusa. W jaskini w Greccio przygotował żłób z sianem oraz sprowadził żywe zwierzęta – woła i osła. Okoliczni mieszkańcy wcielili się w role Świętej Rodziny i pasterzy.
Pomysł zyskał ogromną popularność. Franciszkanie zaczęli organizować podobne inscenizacje w innych zakątkach Europy. Z czasem żywych aktorów wewnątrz świątyń zaczęły zastępować nieruchome figury. Zwyczaj ten dotara do Polski pod koniec XIII wieku, również za sprawą zakonu franciszkanów. Początkowo widowiska te nazywano jasełkami (od staropolskiego słowa jasło oznaczającego żłób).
Z powodu zbyt hucznych zabaw i nadmiernego rozluźnienia obyczajów podczas przedstawień w kościołach, w XVIII wieku zakazano organizowania w świątyniach ruchomych widowisk z aktorami i kukiełkami. Wtedy jasełka ostatecznie przekształciły się w statyczne makiety, które znamy do dziś.
