Odpust ku czci Matki Bożej Pocieszenia w Zakrzewie (ZDJĘCIA)

Objawienie Matki Bożej w Zakrzewie

Kult maryjny w Zakrzewie sięga XVII wieku. W 1647 r. na cmentarzu w Zakrzewie miała objawić się Matka Boża. Po tym wydarzeniu wierni i właściciel Zakrzewa - Mikołaj Wyskota Zakrzewski - dobudowali od północnej strony świątyni kaplicę i zakrystię. Budulcem był kamień polny. W kaplicy na pamiątkę objawienia umieszczono obraz Matki Bożej Pocieszenia, który namalował włoski artysta, goszczący u Zakrzewskich.

Obraz wykonany został techniką olejną na płótnie i przybrany w rokokową sukienkę oraz korony z pozłacanej blachy. Przedstawia Matkę Bożą, która na prawej ręce trzyma Dzieciątko Jezus. Maryja przedstawiona jest jako wzór kochającej swe dziecko wielkopolskiej matki, z grubym - na pewno modnym wtedy - warkoczem, który opada na ramiona. Z podań wynika, że ludzie zaczęli gromadzić się na wspólnej modlitwie przed obrazem zaraz po jego zawieszeniu w kaplicy. 

Dzieła z kościoła w Zakrzewie zniknęły, obraz Matki Bożej Pocieszenia pozostał

30 listopada 1658 r. biskup poznański poświęcił kościół i kaplicę. W 1728 r. świątynię obudowano zewnętrzną drewnianą ścianą, wzmocniono konstrukcję szkieletową i dobudowano wieżę z dzwonnicą zwieńczoną charakterystycznym bębnem, a także wykonano polichromię wnętrza. W 1852 r. na szczycie wieży wykonany został nowy, ostrosłupowy hełm dachówkowy zwieńczony krzyżem, a do zachodniej ściany wieży dobudowano kostnicę, która przed wybuchem II wojny światowej została rozebrana i przeniesiona na przykościelny cmentarz. 

W czasie ostatniej wojny świątynię w Zakrzewie zamknięto dla wiernych i zamieniono na magazyn wojskowy. W tym czasie zaginęło też wiele znajdujących się w niej dzieł sztuki. Obraz Matki Bożej Pocieszenia udało się ukryć pod płótnem mniejszej wartości. Dzięki temu pozostał na swoim miejscu.

Stan kościoła w Zakrzewie był bardzo zły. Świątynia groziła zawaleniem

Prawdopodobnie błędy popełnione już przy budowie i remontach kościoła oraz mijający czas sprawiły, że świątynia w Zakrzewie groziła zawaleniem. 11 lipca 1966 r. rozpoczęły się prace konserwatorsko-budowlane. Usunięta została konstrukcja szkieletowa, wykonane fundamenty, a ściany wzmocniono żelaznymi dźwigarami. Połączono także dachy kaplicy i nawy oraz dobudowano przedsionek przy wieży.

W latach 2017-2019, przy wsparciu Unii Europejskiej, wykonano prace konserwatorskie wnętrza i zabytkowego wyposażenia kościoła. Objęły one m.in.: ołtarz główny (z ok. 1730 r.), chrzcielnicę z II połowy XVIII w., barokową ambonę z pierwszej połowy XVIII w., dwa relikwiarze regencyjne datowanej na około 1730 r., barokową rzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego, krzyż procesyjny z drugiej połowy XVIII w., ołtarz Matki Boskiej w kaplicy bocznej, także pochodzący z osiemnastego stulecia oraz grupę barokowych ludowych rzeźb: Pasja, Matka Boska Bolesna i św. Jan Ewangelista. Renowacji poddano również organy.