30 lipca 1639 r. dokonano wyboru władz miejskich w Rawiczu. Burmistrzem miasta został Marcin Ecke, który wyznaczył 3. rajców (radnych), pisarza miejskiego, sędziego i 3. asesorów. Burmistrz jednocześnie otrzymał pieczęć miejską.

Począwszy od lipca 1710 r. w Rawiczu grasowało „morowe powietrze” (epidemia dżumy). Zaraza, która szalała w latach 1710 -1711, dosłownie zdziesiątkowała ludność miasta. Przyniosła ogromną liczbę zgonów i zahamowała dynamiczny dotąd rozwój rzemiosła. Aby powstrzymać rozprzestrzenianie się choroby, władze zdecydowały o drastycznych krokach. Zamknięto bramy miasta na kilka miesięcy, izolując mieszkańców od reszty regionu. Wielu zamożniejszych obywateli uciekło przed dżumą na pobliski Śląsk. Skala migracji była tak duża, że w latach 1713 - 1714 wzywano ich oficjalnie do powrotu pod groźbą przymusowej wyprzedaży majątków. Epidemia w Rawiczu była częścią wielkiej, falami powracającej zarazy, która na początku XVIII wieku pustoszyła całą Wielkopolskę i Rzeczpospolitą, potęgowanej przez przemarsze wojsk podczas wojny północnej. Miasto zaczęło podnosić się z ruin i wyludnienia dopiero około połowy XVIII wieku.

21 lipca 1964 r. odbyło się uroczyste otwarcie Szkoły Podstawowej nr 4. Był to tzw. Pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego im. Władysława Broniewskiego. W szkole udostępniano 15 sal lekcyjnych, dwie pracownie do zajęć praktyczno-technicznych, gabinet biologiczny i fizyko-chemiczny. Zradiofonizowano również cały budynek. Szkoła była także siedzibą Schroniska Szkolnego, Społecznego Ogniska Muzycznego, Przedszkola i Poradni Zawodowo-Wychowaczej. Dyrektorem został Feliks Pondel i pełnił tę funkcję w latach latach 1964 - 1975. Obecnie jest to Szkoła Podstawowa nr 4 z Oddziałami Sportowymi im. Polskich Olimpijczyków ( od 1 września 2025 r.). Wśród Rawiczan często nazywana jest „tysiąclatką”.

22 lipca 1970 r. w 26. rocznicę powołania PKWN (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego - marionetkowy, tymczasowy organ władzy wykonawczej powołany 21 lipca 1944 r. w Moskwie przez komunistów pod nadzorem Józefa Stalina) otwarto Dom Seniora w Rawiczu (Dom Rencisty i Emeryta), zbudowany w czynie społecznym w latach 1965-1970 z inicjatywy dra Stanisława Dzieciuchowicza i ówczesnego przewodniczącego PPRN Kazimierza Szczepaniaka.

Źródła: "Diariusz Rawicki", Wikipedia, Tomasz Jaworski, Uniwersytet Zielonogórski „Tragiczny przebieg epidemii zarazy z lat 1701 - 1711 na polskim pograniczu zachodnim”

https://rawicz24.pl/historia/w-jakim-miejscu-w-rawiczu-bylo-kasyno-oficerskie/BOOFQjcUKWD57b3VC5f5

Lipiec W Rawiczu (1)