Tekst spod pióra Murraya F. Schisgalla, to światowy hit komediowy, napisany przez autora niezapominanego filmu „Tootsie” z Dustinem Hoffmanem w roli głównej.

Dwuaktowy spektakl był opowieścią o perypetiach par w średnim wieku. Każda część była osobną historią, ale łączyły je humor sytuacyjny i świetne dialogi, znakomicie „wygrane” przez aktorów.

W części pierwszej bohaterami są niespełniony aktor, obecnie reklamujący karmę dla kotów i zmęczona życiem policjantka. Mężczyzna ma złą passę w życiu, w teatrze mu nie idzie, cztery razy włamywano mu się do mieszkania, ukradziono wszystko, nawet psa. Na domiar złego, pewnego wieczoru w drzwiach jego mieszkania staje policjantka i wręcza mu mandat na 100 dolarów. Okazuje się jego sąsiadką, rozmawiają o swoim życiu, porażkach i oczekiwaniach. „Nadają na tych samych falach” i w konsekwencji postanawiają spróbować jeszcze raz być z kimś.

W drugiej części właściciel firmy transportowej zaniedbuje gderająca żonę, która stara się rozpalić stygnące uczucia i namiętności nowoczesnymi metodami terapii kontrowersyjnego seksuologa. Głosu udzielił mu Jan Kobuszewski. Kobieta, gospodyni domowa, czuje się niedopieszczona, podejrzewa męża o zdrady. W konsekwencji okazuje się, że małżonków więcej łączy niż dzieli.

Przedstawienie było świetnie zagrane, z wypunktowaniem różnych nastrojów od powagi do inteligentnego humoru. Przesłaniem obu części spektaklu wydaje się być pochwała asertywności.

Aktorów nagrodzono długimi, zasłużonymi brawami.

O trzecim konkursowym spektaklu, którym była komedia „Wyjście awaryjne”, można przeczytać TUTAJ.

Spróbujmy Jeszcze Raz (1)