Hiszpański fryzjer Figaro i jego operowe wcielenia

Kolejny wykład Andrzeja Wątorskiego i Wojciecha Krala przebiegał pod hasłem „Ilu było cyrulików?” Punktem wyjściowym była opera komiczna Gioacchino Rossiniego „Cyrulik sewilski”, która uważana jest za najzabawniejsze dzieło w dziejach opery. Biorąc pod uwagę historię muzyki i adaptacje sztuki Pierre'a Beaumarchais, istnieje kilkanaście wersji operowych opowieści o sprytnym hiszpańskim fryzjerze Figarze. Jest ich co najmniej 13.

Prelegenci swój wykład oparli o trzy wersje, przedstawiając te same fragmenty opery w różnych muzycznych opracowaniach. Były to:

Wersja Gioacchina Rossiniego (1816 r.): Prapremiera odbyła się w Rzymie pod tytułem „Almaviva, o sia l'inutile precauzione” (Almaviva, czyli bezużyteczna ostrożność). Stała się ona najpopularniejszą wersją, ikonicznym przykładem włoskiej opery komicznej (opera buffa). Z tego samego roku pochodzi wersja Francesco Morlacchi (1816 r.)

Wersja Giovanniego Paisiella (1782 r. ): Przez ponad 30 lat to ta wersja była uważana za definitywną adaptację sztuki Beaumarchais'. Rossini tworząc swoją wersję, rywalizował z ogromną popularnością tego dzieła.

Wykład ubarwiony był anegdotami i ciekawostkami związanymi zarówno z kompozytorami oper, librecistami, jak i okolicznościami powstania oper na kanwie „Cyrulika sewilskiego”.

Pierre Beaumarchais jest autorem tryptyku, w którym pojawia się Figaro. Jest to sztandarowy „Cyrulik sewilski”, „Wesele Figara” i „Występna matka”. Wszystkie części mają operową wersję.

*Cyrulik, balwierz, chirurg, felczer - osoba, która dawniej zajmowała się zawodowo między innymi goleniem, kąpaniem, rwaniem zębów, nastawianiem złamań, puszczaniem krwi, a także nieskomplikowanymi operacjami i leczeniem lekkich chorób. Bardziej skomplikowanymi chorobami zajmowali się wykształceni na uniwersytetach medycy, natomiast balwierze wykorzystywali wiedzę ludową i doświadczenie