Reklama

Święto Wojska Polskiego. Upamiętniono 102. rocznicę „Cudu nad Wisłą”

Opublikowano: Ostatnia modyfikacja:
Autor:

UDOSTĘPNIJ NA: UDOSTĘPNIJ NA:

Przeczytaj również:

Wiadomości Na cmentarzu parafialnym odbyła się główna część uroczystości upamiętnienia 102. rocznicy Bitwy Warszawskiej, zwanej „Cudem nad Wisłą”. 15 sierpnia to także Święto Wojska Polskiego.

Przed rozpoczęciem oficjalnej części, delegacje władz samorządowych, organizacji społecznych i politycznych oraz służb mundurowych złożyły kwiaty pod rawickimi pomnikami - Żołnierza Polskiego oraz obeliskiem upamiętniającym rannych żołnierzy polskich w wojnie polsko-bolszewickiej, którzy zmarli w rawickim lazarecie.

Uroczystość na cmentarzu parafialnym pod pomnikiem Powstańców Wielkopolskich, w kwaterze pochowanych żołnierzy zmarłych w lazarecie, rozpoczęła się hymnem państwowym. Z ramienia starostwa prowadziła ją Aneta Mazur.

Modlitwę za poległych w wojnie polsko-bolszewickiej poprowadził wikariusz parafii farnej - ks. Patryk Nachaczewski. Wygłosił również kazanie, podkreślając patriotyzm i wiarę polskich żołnierzy. Zaznaczył, że 15 sierpnia przypada również święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Wspomniał o atmosferze tamtych dni i nadziei, jaką dawała modlitwa, podkreślając dewizę Wojska Polskiego - Bóg, Honor, Ojczyzna.

Starosta Adam Sperzyński w swoim wystąpieniu przede wszystkim zaakcentował znaczenie Bitwy Warszawskiej, jako jednej z osiemnastu przełomowych w historii świata. Wartę honorową podczas uroczystości pełnili pełnili uczniowie klasy mundurowe I Liceum Ogólnokształcącego w Rawiczu, a zakończyło ją wspólne odśpiewanie „Roty”. 

Bitwa Warszawska*, nazywana Cudem nad Wisłą - operacja wojskowa stoczona w dniach 13 - 25 sierpnia 1920 roku pomiędzy oddziałami radzieckiej Armii Czerwonej i armiami Wojska Polskiego, zgrupowanymi nad Wisłą, decydująca bitwa wojny polsko - bolszewickiej.

Znalazłszy się w krytycznej sytuacji, u progu spodziewanej przez wielu klęski, oddziały Wojska Polskiego zdołały odepchnąć i pokonać nacierające wojska radzieckie Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Zwycięstwo strony polskiej w bitwie radykalnie zmieniło losy wojny, pozwoliło zachować niepodległość odradzającej się Rzeczypospolitej, a także przekreśliło radzieckie plany ofensywy na Europę Zachodnią oraz plany wywołania międzynarodowej rewolucji.

Kluczową rolę odegrał manewr Wojska Polskiego oskrzydlający Armię Czerwoną, opracowany przy udziale szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Tadeusza Rozwadowskiego, a przeprowadzony przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, wyprowadzony znad Wieprza 16 sierpnia 1920, przy jednoczesnym związaniu głównych sił bolszewickich na przedpolach Warszawy.

Był to przełomowy moment dla strony polskiej, która od czasu zakończenia ofensywy na Kijów, została zmuszona przez wojska radzieckie do chaotycznego odwrotu na zachód. Na przełomie lipca i sierpnia 1920 roku sytuacja wojsk polskich stawała się krytyczna. Niepowodzeniem zakończyła się próba powstrzymania ofensywy sił bolszewickich na linii Bugu. Z początkiem sierpnia oddano twierdzę Brześć, a Armia Czerwona uzyskała otwartą drogę na Warszawę. Siły polskie wydawały się bliskie rozpadu, a obserwatorzy przewidywali decydujące zwycięstwo radzieckie. 6 sierpnia oddziały polskie otrzymały rozkaz cofnięcia się ku Wiśle celem przegrupowania sił, przygotowania kontruderzenia i zorganizowania obrony stolicy. Generał Józef Haller formował Armię Ochotniczą, a stanowisko Wojskowego Gubernatora Warszawy objął generał Franciszek Latinik.

Bitwa rozpoczęła się 13 sierpnia 1920, kiedy wojska Armii Czerwonej, dowodzone przez Michaiła Tuchaczewskiego, zbliżyły się do Warszawy. Walki toczyły się na obszarze sięgającym na południe po Włodawę nad Bugiem, na północ po Działdowo. Obronna faza bojów koncentrowała się na Froncie Północnym generała Józefa Hallera. 1 Armia generała Franciszka Latinika, choć początkowo zmuszona do ustąpienia w rejonie Radzymina na drugą linię obrony pomiędzy Nieporętem i Rembertowem, w końcu skutecznie zatrzymała radzieckie natarcie na przedmościu warszawskim, zaś 14 sierpnia polska 5 Armia generała Władysława Sikorskiego podjęła działania ofensywne nad Wkrą.

Decydujący cios armiom radzieckim zadała grupa uderzeniowa Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, wyprowadzając 16 sierpnia kontruderzenie znad Wieprza, przełamując front pod Kockiem i Cycowem, a następnie wychodząc na tyły wojsk radzieckich, które atakowały Warszawę. Działania wojsk polskich wymusiły niezorganizowane cofanie się Armii Czerwonej na wschód. Armia Czerwona poniosła znaczne straty. Od tego momentu przez kolejne tygodnie Wojsko Polskie pozostawało w permanentnej ofensywie. Siły polskie przeszły do działań pościgowych, odnosząc kolejne zwycięstwa.

Zdaniem brytyjskiego polityka i dyplomaty Edgara D’Abernon bitwa warszawska była jedną z osiemnastu przełomowych bitew w historii świata.

* - źródło: Wikipedia

UDOSTĘPNIJ NA: UDOSTĘPNIJ NA:
wróć na stronę główną

ZALOGUJ SIĘ - Twoje komentarze będą wyróżnione oraz uzyskasz dostęp do materiałów PREMIUM.

e-mail
hasło

Nie masz konta? ZAREJESTRUJ SIĘ Zapomniałeś hasła? ODZYSKAJ JE

Komentarze (0)

Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.

Wczytywanie komentarzy