Rawicki ratusz (drewniany) wybudowano ok. 1683 roku. Przed nim, od strony zachodniej , umieszczony był pręgierz*. Budynek spalony został w 1707 roku. Obecny murowany, zbudowany został w latach 1753 -1756 wg projektu architekta Leopolda Ostritza z Trzebnicy, staraniem właścicielki Katarzyny z Sapiehów Sapieżyny. Odrestaurowano go w 1853 r. i 1967 r.
W przeszłości, pomieszczenia ratusza pełniły różne funkcje. Tuż po wybudowaniu na parterze, w sieni, do której wiodły dwie bramy wejściowe (ratusz był otwarty na przestrzał), znajdowały się stragany z solą. Od wschodu rozlokowano jatki (sklepy), piekarnie, od zachodu wagę miejską, a od północy wydzielono pomieszczenie dla stróży nocnych. Na piętrze urzędowały władze miejskie, a dwa pomieszczenia zajmowała komora celna. Z upływem lat zlikwidowano sklepiki i urząd celny. W części parteru rozlokowano areszt miejski.
Herby nad głównym wejściem związane są z koligacjami rodzinnymi Sapiehów i historią Rawicza.
Tak wyglądają w opracowaniu graficznym.
Drugiej bramy wejściowej, od wschodu, już nie ma. Nad dawnym wejściem (obecnie okienna wnęka) znajduje się kartusz z herbem Rawicza i datą 1754.
Ciekawostką jest fakt, iż w 1783 r. staraniem Krystiana Styeglera, ówczesnego burmistrza miasta, założono na rawickim ratuszu pierwszy w Polsce piorunochron.
*Pręgierz to słup stojący przeważnie przed ratuszem dawnych miast, służący do wymierzania kar. Wiązano do niego różnego rodzaju przestępców, głównie oszustów dla pokazania ich ludowi, a także skazanych na hańbę publiczną, chłostę lub wyświecenie, czyli wygnanie z miasta. Nazwa wzięła się stąd, że pachołkowie miejscy wyprowadzali skazanego za bramy ze światłem. W mniejszych miastach były pręgierze drewniane, w większych kamienne.
Komentarze (0)